Szał

Tak jak presja przemija

Opowiadając zgubne treści natarczywym snom

Tak ja budzę się oblany potem

Implikujący martwe idee

Rozedrgany od środka

Nietrzeźwo gubiący wszystko

Poprzez dorzucanie emocji

Karmiący  gnijące dzieci we mnie.

Tak jak wybuch przestaje być

Opowiadając zgubne treści natarczywym snom

Tak ja budzę się z tej drugiej istoty

Aplikujący korelujący paralelny

Próbuję złączyć te dwa oblicza

Nietrzeźwo gubiący wszystko

Zabiłaś dziś

Smutek

moje a

                                                                                              Nowe                                                                            

b

Czysta jak woda destylowana

nazbyt pozbawiona logiki

wtłaczana w nas

wsysamy bez pytania

źródło

?

ścieżka pełna cierni sperforowana

cieniem własnej osobowości

znieczulenie mas

my zadajemy ból

źródło

!

Hel(l)ena

Zapomnienie

Taka piękna noc

Cieszę się, że spędzimy ja razem

W żyle ty

Wypełniając

Kochasz

Krzyże

Tchnienie

Nocy

Pierwsza Notka. Nie wiem, czy będzie jakiś jubileusz, bo po co, ale się postaram...

Po pierwsze, chciałbym zacząć od sprawy, która ostatnio mnie nurtuje. Po co nam mentorzy, jacyś guru, nauczyciele, bądź autorytety? Po co mamy stawiać paradygmatyczne podwaliny pod swój ogląd świata. Owszem, mogę się sugerować nieswoim zdaniem, ale zaraz brać to jako dobrą modłę?

Od wielu lat co pewien czas moje poglądy ewoluują, przekształcają się, nie stagnatyzują... Jedyne czego jestem pewien, to tego, iż właściwie niczego nie jestem pewien, a to w tym pozornie pluralistycznym tyglu społecznym jest niezbyt mile widziane. Piszę o społeczeństwie jako o totalnej fakturze i kubaturze kloca betonowego, gdyż czasem bawi mnie to, jak ludzie upadli i jak nie chcą się podnieść.

Pierwsza notka jest pozornie krótka, ale to tylko prolog.

Do jutra...